اطلاعات عمومی

جنگ کربلا در 10 محرم سال 61 هجری قمری (10 اکتبر 680 میلادی) در کربلا واقع در عراق کنونی رخ داد.زیارت ناحیه مقدسه در مفاتیح [6] نبرد بین گروه کوچکی از هواداران و بستگان نوه محمد، حسین بن علی، و یک گروه نظامی بزرگتر از نیروهای یزید اول، خلیفه اموی، روی داد.

هنگامی که معاویه اول در سال 680 درگذشت، حسین با پسرش، یزید اول، که توسط معاویه به عنوان خلیفه اموی منصوب شده بود، بیعت نکرد. حسین جانشینی یزید را نقض پیمان حسن و معاویه دانست. مردم کوفه نامه هایی برای حسین فرستادند و از او کمک خواستند و با او بیعت کردند، اما بعدها از او حمایت نکردند. هنگامی که حسین به سوی کوفه می‌رفت، در مکانی نزدیک به نام کربلا، کاروان او توسط لشکر یزید اول به رهبری حر بن یزید تمیمی متوقف شد. او به همراه اکثر خانواده و یارانش از جمله پسر شش ماهه حسین (ع) علی اصغر، به همراه زنان و کودکانی که به اسارت درآمدند، در جنگ کربلا به دست شمر بن ثیل جوشان کشته و سر بریده شد. [7] این نبرد با قیام های بعدی یعنی قیام ابن الزبیر، توابین و مختار همراه شد که سال ها بعد رخ داد.

مسلمانان صوفی[8][9] و مسلمانان شیعه، مردگان را شهید می‌دانند.

این نبرد در تاریخ، سنت و کلام شیعه جایگاهی محوری دارد و در ادبیات اسلامی شیعه به کرات بازگو شده است. از سوی دیگر، مسلمانان سنی جریان اصلی، این واقعه را حادثه‌ای نمی‌دانند که بر کلام و سنت‌های سنتی اسلامی تأثیر می‌گذارد، بلکه صرفاً به عنوان یک تراژدی تاریخی تلقی می‌کنند.

نبرد کربلا در یک دوره 10 روزه سالانه در هر ماه محرم توسط شیعیان و علویان برگزار می شود و در دهمین روز آن به نام روز عاشورا به اوج خود می رسد. مسلمانان شیعه این وقایع را با عزاداری، برپایی دسته‌های مردمی، برپایی مجالس، زدن بر سینه و در برخی موارد خود تازیانه، گرامی می‌دارند.[10]

نبرد کربلا در شکل‌گیری هویت شیعه نقش اساسی داشت و فرقه ممتاز را به فرقه‌ای با «آیین‌ها و خاطره جمعی خاص خود» تبدیل کرد. حق در برابر باطل و طرفدار عدل و راست در برابر باطل و باطل».[11]