چه زماني بايد دعا كنيم؟
امروز عصر، قبل از وقت نماز با هم، مي خواهم چند لحظه وقت بگذارم و يك سوال ساده در رابطه با نماز را در نظر بگيرم. اين سؤالي است كه مي توان به چندين طريق به آن پاسخ داد و ما را ملزم مي كند كه براي پاسخ كامل به آن به چندين آيه از كتاب مقدس نگاه كنيم.
سؤال اين است: چه زماني نماز بخوانيم؟
ما مي دانيم كه خداوند به نماز امر مي كند و مايل است كه ما دعا كنيم. اما كي بايد دعا كنيم؟
من مي‌خواهم امشب چند لحظه به كتاب مقدس نگاه كنم تا ببينيم كتاب مقدس چگونه به اين سؤال پاسخ مي‌دهد. سپس مي‌خواهم راه‌هاي عملي را در نظر بگيرم كه مي‌توانيم آنچه را كه كتاب مقدس به ما دستور مي‌دهد، اجرا و انجام دهيم.
اميدوارم وقتي سؤالات را پرسيدم، چندين پاسخ و چندين آيه يا قسمت از كتاب مقدس به ذهنم خطور كرده باشد. كتاب مقدس در مورد دعا چيزهاي زيادي براي گفتن دارد. من پاسخ كتاب مقدس به اين سؤال را در هفت پاسخ خلاصه مي كنم كه مي خواهم توجه شما را جلب كنم.
اكنون بديهي ترين پاسخ به اين سوال كه چه زماني بايد نماز بخوانيم هميشه اين است. ما بايد بدون وقفه دعا كنيم. من مي خواهم به آن يكي برگردم و آن را آخرين بار بدانم. اما بياييد با چند وقت ديگر كه بايد دعا كنيم شروع كنيم.
1. در هنگام گرفتاري و گرفتاري
ما زماني دعا مي كنيم كه نياز شديد به دعا داشته باشيم. شايد ما با موقعيتي روبرو هستيم كه خارج از كنترل ماست و متوجه مي شويم كه خدا تنها كمك و تنها اميد ماست. اكنون، در حقيقت، وضعيت ما در هر زمان اين است. اما هميشه حواسمان نيست كه لحظه به لحظه در وابستگي به خدا زندگي مي كنيم. و از اين رو خداوند با مهرباني و عنايت خود گاهي آزمايشاتي را در سر راه ما قرار مي دهد تا صرفاً به ما يادآوري كند كه او كيست، در فراواني و رزق و قدرت و وفاداري خود، تا در دعا او را به ياد آوريم و بجوييم. نمونه‌اي از آن را در مزمور 102 مي‌بينيم. همين عنوان وضعيت پريشاني را توصيف مي‌كند:
«دعاي مصيبت زده، هنگامي كه غش كند و شكايت خود را نزد پروردگار بريزد».
اي خداوند دعاي مرا بشنو.
بگذار فرياد من به تو برسد!
صورتت را از من پنهان نكن
در روز مصيبت من!
گوش خود را به من متمايل كن؛
در روزي كه تماس مي گيرم، به سرعت جواب مرا بده!
(مزمور 102:1-2)
اين زماني است كه ما قطعاً بايد دعا كنيم - در روز پريشاني خود.
در اعمال 4 پيتر و يوحنا دستگير و به مقامات
آورده شده بودند. آنها تهديد شدند و به آنها دستور دادند كه ديگر به نام عيسي موعظه نكنند. پس آنها چه كردند؟
آنها كليسا را جم
ع كردند تا شهادت دهند و دعا كنند
.
هنگامي كه آنها آزاد شدند، نزد دوستان خود رفتند و آنچه را كه سران كاهنان و بزرگان به آنها گفته بودند، گزارش كردند. و چون آن را شنيدند، با هم صداي خود را به سوي خدا بلند كردند و گفتند: «اي خداوندي كه آسمان و زمين و دريا و هر آنچه را در آنهاست آفريد، كه به زبان پدر ما داود، بنده تو، به او گفت. روح القدس،
«چرا غيريهوديان خشمگين شدند،
و مردم توطئه بيهوده دارند؟
پادشاهان زمين خود را برپا كردند،
و حكام دور هم جمع شدند
بر ضد خداوند و بر ضد مسح او.
زيرا براستي در اين شهر، هيروديس و پونتيوس پيلاطس و هيروديس و پونتيوس پيلاطس و غيريهوديان و قوم بني اسرائيل بر عليه بنده مقدس شما عيسي كه او را مسح كرديد گرد هم آمده بودند تا آنچه را كه دست و نقشه شما از پيش مقدر كرده بود انجام دهند. و اكنون، خداوندا، به تهديدهاي آنها نگاه كن و به بندگانت عطا كن كه همچنان با شهامت كلام تو را بيان كنند، در حالي كه تو دستت را براي شفا دراز مي كني و نشانه ها و معجزات به نام بنده مقدس تو عيسي انجام مي شود.» هنگامي كه آنها دعا كردند، مكاني كه در آن جمع شده بودند متزلزل شد و همه آنها از روح القدس پر شدند و به گفتن كلام خدا با شهامت ادامه دادند (اعمال رسولان 4: 23-31).
وقتي كليسا نياز به دعا را احساس كرد، گرد هم آمدند و خداوند را طلب كردند. و در دعاي خود، به شهادت خدا در كلام او (از مزمور 2) توجه كردند. آنها ديدند كه چگونه عيسي آنچه را كه داوود خوانده بود به انجام رسانده است و پر از اميد شدند.
2. در زمان بركت و رفاه
وقتي خدا با ما خوب است، بايد به ياد بياوريم و شكر كنيم. اين را در مزمور 107 مي بينيم:
خداوند را شكر كن زيرا او نيكو است
زيرا عشق استوار او تا ابد پايدار است!
نجات يافتگان خداوند چنين بگويند،
كه او را از دردسر نجات داده است
و از سرزمين ها جمع شدند،
از شرق و از غرب،
از شمال و از جنوب.
برچسب: ،
ادامه مطلب
