چه زمانی باید دعا کنیم؟
امروز عصر، قبل از وقت نماز با هم، می خواهم چند لحظه وقت بگذارم و یک سوال ساده در رابطه با نماز را در نظر بگیرم. این سؤالی است که می توان به چندین طریق به آن پاسخ داد و ما را ملزم می کند که برای پاسخ کامل به آن به چندین آیه از کتاب مقدس نگاه کنیم.
سؤال این است: چه زمانی نماز بخوانیم؟
ما می دانیم که خداوند به نماز امر می کند و مایل است که ما دعا کنیم. اما کی باید دعا کنیم؟
من می‌خواهم امشب چند لحظه به کتاب مقدس نگاه کنم تا ببینیم کتاب مقدس چگونه به این سؤال پاسخ می‌دهد. سپس می‌خواهم راه‌های عملی را در نظر بگیرم که می‌توانیم آنچه را که کتاب مقدس به ما دستور می‌دهد، اجرا و انجام دهیم.
امیدوارم وقتی سؤالات را پرسیدم، چندین پاسخ و چندین آیه یا قسمت از کتاب مقدس به ذهنم خطور کرده باشد. کتاب مقدس در مورد دعا چیزهای زیادی برای گفتن دارد. من پاسخ کتاب مقدس به این سؤال را در هفت پاسخ خلاصه می کنم که می خواهم توجه شما را جلب کنم.
اکنون بدیهی ترین پاسخ به این سوال که چه زمانی باید نماز بخوانیم همیشه این است. ما باید بدون وقفه دعا کنیم. من می خواهم به آن یکی برگردم و آن را آخرین بار بدانم. اما بیایید با چند وقت دیگر که باید دعا کنیم شروع کنیم.
1. در هنگام گرفتاری و گرفتاری
ما زمانی دعا می کنیم که نیاز شدید به دعا داشته باشیم. شاید ما با موقعیتی روبرو هستیم که خارج از کنترل ماست و متوجه می شویم که خدا تنها کمک و تنها امید ماست. اکنون، در حقیقت، وضعیت ما در هر زمان این است. اما همیشه حواسمان نیست که لحظه به لحظه در وابستگی به خدا زندگی می کنیم. و از این رو خداوند با مهربانی و عنایت خود گاهی آزمایشاتی را در سر راه ما قرار می دهد تا صرفاً به ما یادآوری کند که او کیست، در فراوانی و رزق و قدرت و وفاداری خود، تا در دعا او را به یاد آوریم و بجوییم. نمونه‌ای از آن را در مزمور 102 می‌بینیم. همین عنوان وضعیت پریشانی را توصیف می‌کند:
«دعای مصیبت زده، هنگامی که غش کند و شکایت خود را نزد پروردگار بریزد».
ای خداوند دعای مرا بشنو.
بگذار فریاد من به تو برسد!
صورتت را از من پنهان نکن
در روز مصیبت من!
گوش خود را به من متمایل کن؛
در روزی که تماس می گیرم، به سرعت جواب مرا بده!
(مزمور 102:1-2)
این زمانی است که ما قطعاً باید دعا کنیم - در روز پریشانی خود.
در اعمال 4 پیتر و یوحنا دستگیر و به مقامات
آورده شده بودند. آنها تهدید شدند و به آنها دستور دادند که دیگر به نام عیسی موعظه نکنند. پس آنها چه کردند؟
آنها کلیسا را جم
ع کردند تا شهادت دهند و دعا کنند
.
هنگامی که آنها آزاد شدند، نزد دوستان خود رفتند و آنچه را که سران کاهنان و بزرگان به آنها گفته بودند، گزارش کردند. و چون آن را شنیدند، با هم صدای خود را به سوی خدا بلند کردند و گفتند: «ای خداوندی که آسمان و زمین و دریا و هر آنچه را در آنهاست آفرید، که به زبان پدر ما داود، بنده تو، به او گفت. روح القدس،
«چرا غیریهودیان خشمگین شدند،
و مردم توطئه بیهوده دارند؟
پادشاهان زمین خود را برپا کردند،
و حکام دور هم جمع شدند
بر ضد خداوند و بر ضد مسح او.
زیرا براستی در این شهر، هیرودیس و پونتیوس پیلاطس و هیرودیس و پونتیوس پیلاطس و غیریهودیان و قوم بنی اسرائیل بر علیه بنده مقدس شما عیسی که او را مسح کردید گرد هم آمده بودند تا آنچه را که دست و نقشه شما از پیش مقدر کرده بود انجام دهند. و اکنون، خداوندا، به تهدیدهای آنها نگاه کن و به بندگانت عطا کن که همچنان با شهامت کلام تو را بیان کنند، در حالی که تو دستت را برای شفا دراز می کنی و نشانه ها و معجزات به نام بنده مقدس تو عیسی انجام می شود.» هنگامی که آنها دعا کردند، مکانی که در آن جمع شده بودند متزلزل شد و همه آنها از روح القدس پر شدند و به گفتن کلام خدا با شهامت ادامه دادند (اعمال رسولان 4: 23-31).
وقتی کلیسا نیاز به دعا را احساس کرد، گرد هم آمدند و خداوند را طلب کردند. و در دعای خود، به شهادت خدا در کلام او (از مزمور 2) توجه کردند. آنها دیدند که چگونه عیسی آنچه را که داوود خوانده بود به انجام رسانده است و پر از امید شدند.
2. در زمان برکت و رفاه
وقتی خدا با ما خوب است، باید به یاد بیاوریم و شکر کنیم. این را در مزمور 107 می بینیم:
خداوند را شکر کن زیرا او نیکو است
زیرا عشق استوار او تا ابد پایدار است!
نجات یافتگان خداوند چنین بگویند،
که او را از دردسر نجات داده است
و از سرزمین ها جمع شدند،
از شرق و از غرب،
از شمال و از جنوب.
برچسب: ،
ادامه مطلب
